Maryam, Me & Myself

مریمی در شمس العماره

maryami-myself — Tue, 05 Jan 2010 11:20:13 GMT

*علی آقا شما اول بفرمایید منصوره کی هست؟ شما کی هستید؟ من چه کاره م این وسط؟ تا بشینیم کشف کنیم منصوره چرا دیگه نمی نویسه!

*چند وقت پیش طبق معمول خیلی از عصرا از سر اون خیابون یه طرفههه که برعکسی – بر خلاف جهت حرکت ماشینا - داشتم میرفتم، رسیدم به اون سوپرمارکت خوشگلیه و رفتم داخل پاستیل بخرم. بعضی وقتا صبحا هم میرفتم بیسکویت میگرفتم برای صبحونه.

یادمه یه بار رفتم داخل. برخلاف همیشه که آقا پیرمرده خودش بود و میومد جلو و تحویل و سلام علیک و اینا – کلاً خوش برخورد ه خیلی – پسر بزرگش اومد جلو – بعدا ًفهمیدم پسرشه اصلاً – من هم هی گفتم این رو میخوام و اون رو بده. بعد هم پولش رو دادم و اومدم بیرون.

تا وسطای خیابون که رفتم، دیدم رفتار م دقیقاً مث وقتایی بوده که میرم بانک قسط بدم! :دی برگشتم سمت مغازه. رفتم تو، گفتم من یادم رفت خریدام رو ببرم. آقاهه میخندید بهم.

چند وقت بعد دوباره این کار رو کردم.

دیگه عادی شده بود دیگه. پول رو میدادم، خریدام رو جامیذاشتم و با یادآوری فروشنده، نایلون خوراکیا رو میگرفتم و میرفتم.

گذشت تا اینکه یه بار که خود آقاپیرمرده بود. احساس کردم خیلی داره بهم دقت میکنه. مدام هم دستم رو نگاه میکرد. دقیقاً تا اومد چیزی بپرسه، من تشکر کردم و پریدم بیرون.

دفعهی بعد یه کم برخورد م آرومتر بود یعنی انقدر بهش فرصت دادم که حلقهای رو که دستم بود، نگاه کنه و بپرسه نامزد کردین؟ گفتم بله (-: و باز بهش فرصت پرحرفی و سوالات احتمالی رو ندادم و اومدم بیرون.

پیرمرد متشخصیه اما دوست نداشتم سوالپیچم کنه.

دفعهی بعد دستکش دستم بود. حواسم هم بودا اما عمداً در ش نیاوردم.

یه دفعهی دیگه یهویی پرسید کی نامزد کردین؟ گفتم چند وقتی میشه. چطور حاج آقا؟ (چه جواب دقیقی!) گفت دختر م حالا جدی نامزد کردی یا..؟ منظور ش این بود که داری عشوه شتری میای یا راست میگی؟

گفتم راست میگم خب :دی

دیگه شروع کرد که چقدر حیف شد.. کاش من زودتر تو رو دیده بودم.. کاش زودتر بهت میگفتم.. پسر بزرگ من خیلی بچهی خوبیهها! نمیشه حالا تلفنتون رو بدی بیاییم صحبت کنیم؟ شاید نظر ت عوض شدا!

دیگه داشت چرند میگفت. طفلی انقدر ازم خوشش اومده بود و هول شده بود که نمیدونست داره حرف بدی میزنه.

گفتم حاج آقا این چه حرفیه؟ ایشالا آقا پسر شما هم همسر مناسبش رو پیدا کنه و خوشبخت شه.. ولی اصرارای حاج آقا ظاهراً تمومی نداشت. اون یکی پسرش هم کاملاً خودش رو زده بود به ندونستن و نشنیدن..

وقتی دیدم هیچ جوری بیخیال نمیشه، گفتم خب حالا شما شرایط پسرتون رو بگین. من اگه کسی رو مناسب سراغ داشتم، حتماً میام معرفی میکنم. آقاپیرمرده یه کم این پا و اون پا کرد و تا اومد بگه "مطمنئی راه نداره؟"، اشاره کردم که نع! :دی یه کم حرف زد و توضیح داد و گفتم چشم. کسی رو مناسب دونستم حتماً معرفی میکنم.. خداحافظی کردم که بیام بیرون، یهویی با آه و حسرت گفت "ولی من از خود شما خوشم اومده بود خب آخه"..

از اون روز به بعد دیگه اونجا نرفتم. از مغازههای کناریش خرید میکنم. تندی هم رد میشم که مجبور نشم وایسم سلام علیک کنم. امروز هم وقتی داشتم از مسجد برمیگشتم، سر راه از یه مغازهای یه ماست کوچولو خریدم. آقاهه تا بقیهی پولم رو حساب کنه، با یه نگاه خیلی دقیق کنجکاوانه پرسید خانوم شما شرکت فلان کار میکنید؟

خیلی خونسرد گفتم بله.. زود بقیهی پولم رو گرفتم و رفتم بیرون.. چطور مگه؟ و خودم رو به نشنیدن زدن بیفایده بود عملاً. گفتم بذار خیالش راحت شه، شب خوابش ببره..

یادم افتاد یه بار – الان نمیدونم کی بود.. لینکش دم دستم نیست – رفته بودم مسجد. یه دختره اومد جلو، سر حرف رو باز کرد و آخر هم گفت یا بیا زن رییس ما شو یا زن برادر م! بگذریم که چقدر از هردوشون تعریف کرد. قبلش هم یکی از همکارا اومد یه روز خیلی نامحسوس و تمیز! آمار وضعیت تاهلم رو گرفت برای نمیدونم کی!

خلاصه که اینا هرچی واسه من نداشت، لااقل راه داشت 8-7 بار شوهر کنم :دی بگذریم که همهی اینا فقط برای خنده خوبه یه جورایی وگرنه من یه تار موی آقای دوست رو با همهی دنیا عوض نمیکنم :دی :دی

پ.ن: بیاحساس! فحش نده :دی

دفتر تلفن خوشگل مریمی

maryami-myself — Mon, 04 Jan 2010 07:23:18 GMT

*قدر عافیت کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید. هر وقت مریض میشم، یاد این جملهی معلم ادبیاتمون میفتم - که البته از خودش نگفته بود :دی – سر م داشت از درد منفجر میشد. هر کاری کردم – حالا گیر ندین چه کار مثلاً – دیدم نمیتونم بلند شم از جا م. نتیجهی اخلاقی ماجرا اینکه امروز رو تعطیل اعلام کردم و به توصیهی آقای دوست، طرف کامپیوتر هم نرفتم. از طرفی گوشیم انگار باز ویروسی شده و یه بند میگه مموری گوشی پر شده در حالی که پر نشده. باز من هول شدم 2 تا بلوتوث از خواهری گرفتما )-: هیچی دیگه.. تا بعدازظهر هی اینور افتادم، اونور افتادم.. چون عادت دارم هر روز از خونه برم بیرون اول صبح، یه جوری بودم اما توی خونه آرامش داشتم و این خیلی خوب بود. مامان هم – خدا حفظ ش کنه – کلی بهم رسید و روبراه شدم.

دلم میخواست یه دفتر تلفن بگیرم تقریباً اندازهی یه کتاب معمولی.. با جلد طرحدار قهوهای تیره.. اولش چند تا عکس تریپ سنتی داشته باشه. بعد هم صفحههای سفید دلباز. آخه بعضی صفحهها سفید ن اما دلباز نیستن.. علم غیبم گفت برم سراغ کتابفروشی نزدیک مترو.. حس کردم اونجا دارن چنین چیزی.

نتیجهی تشریففرمایی بنده به اونجا شد دقیقاً همون دفتر تلفنی که میخواستم + 7 عادت مردمان موثر + 4 تا کتاب از سری "شما عظیمتر از آنی هستید که میاندیشید".. مجموعه داستانهای یک صفحهای عبرتآموز.. کلید اسرار کتبی در واقع :دی داستان هم نمیشه گفت.. سرگذشتهای واقعی.. از اینایی که هر مطلبش رو میتونی بذاری برای یک پست بلاگت و همه بیان بگن بهبه! چقدر متنبه شدیم :دی

از ساعت 7 تا 9 هم داشتم تلفنها رو از روی گوشیم مینوشتم توی دفتر.. خب دم به دقیقه میرم گوشی رو میدم فلش کنن، هی هر دفعه یه سری شمارههام فرت میشن این وسط..

چند تا حس آخیش هم داشتم که بیشترینش مربوط به اونایی بود که صمیمیتر بودن و ازشون کلی شماره تلفن داشتم: خونه، چند تا موبایل از مال خودشون تا موبایل مامان و خواهر و همچنین تلفن خونهی مادربزرگشون و دخترخالهشون و غیره..

*دیروز افتخار دوستی با آب معدنی عزیز نصیبمان شد! زهی سعادت! (-:

پ.ن: میگم اسمت چیه حالا واقعنی؟ میگه دوستای نت آب معدنی صدا م میکنن! میشه آخه؟ :دی

پ.پ.ن: اسمش رو نمینویسم اینجا چون شاید دوست نداشته باشه خب.

*جداً باید به فکری به حال عادت بد حرص خوردنم بکنم. تپش قلب دارم مدام مث این روانیا.

پ.ن: آدم زنده خب قلبش میتپه اما نه اینجوری.

*یه ماجرایی بود که من اینجا نگفتم. حالا جریانش مفصله. خلاصه اینکه امشب خبرهایی بهم رسید مبنی بر اینکه "چی فکر میکردیم، چی شد!" )-: شما شاهد باشین من بمیرم هم نمیرم اون یکی دفتر کار کنما. گفته باشم!

پیژامه

maryami-myself — Sun, 03 Jan 2010 08:29:18 GMT

*خدا وکیلی شما اثری از زیبایی مشاهد می نمایید؟

*از وبلاگ کامران نجفزاده: پیژامه شاید یکی از ملموسترین و مظلومترین مصنوعات بشری باشد که دستپخت ما ایرانیهاست.اصل اصلش پایجامه بوده و بعد ها به انگلیس و روسیه و حتی فرانسه آمده و اینجا هم همان پیجامه میگویند یعنی پیجاما میگویند. انواع مختلفی دارد: گل گلی، خال خالی و راه راه.

نمیدانم حالا اینکه اسمش به نام ما ثبت شده افتخاری دارد یا ندارد اما یک فرصت بررسی روانشناختی فراهم میکند که چرا اینقدر به پیژامه علاقه داشتیم!

مثل ژیان میماند که خاطرهی مشترک ایرانیها و فرانسویهاست.

راستی ژیِان و پیژامه یک نقطهی اشتراک دیگر هم با هم دارند:

با هیچ کدامش تا سر کوچه بیشتر نمی شود رفت!

تک نوازی :دی

maryami-myself — Sat, 02 Jan 2010 08:18:18 GMT

*و مریمی در اقدامی بیسابقه علاوه بر حدس زدن صحیح محتویات درون جعبهای که هرگز ندیده بود – حتی سایز و رنگ – از غیب میدانست که پای چپ خواهر آقای دوست مصدوم شده است نه پای راستش.. و اکنون به سان خری که سهام کارخانهی تیتاب رو به نامش زده باشند، خوشحال و خندان است و میخواهد برود در کار رفتن روی مخ ملت و تلقین و این حرفها. منتظر خبرهای بعدی ما باشید :دی

*بعد قرنی سنتور رو آوردم گذاشتم جلو م دیدم واویلا! همه نتها رو یادم رفته – بگذریم که نتهای بالای خطوط حامل رو حفظ نکرده بودم هنوز :دی – گفتم حالا عیب نداره. اصلاً برای اینکه تشویق بشم یه کم همینطوری نتهای رو یا بین خطوط رو که یادمه بزنم.. خلاصه جاتون خالی نشستم دیلینگ دیلینگ.. یه دفعه دیدم داداش کوچیکه کتاب ادبیاتش رو آورده نشسته بغل دست من، داره با اون صدای ظریف :دی دکلمه میکنه. انقدر هم چرند و غلط میخوند که من و خواهری مرده بودیم از خنده. بعد سعی میکرد خیلی هم بااحساس بخونه. من کلاً عشق چیزای سنتی و سازهای ایرانی و اینام.. خواهری و داداش کوچیکه برعکس.. بعداز کلی خنده هم برگشته میگه آهنگای تو رو برای غول مرحله سوم یه game میخوان. چند میگیری بنوازی براشون؟

)-: برم معتاد شم الان؟ صدای سنتور زدن من رو برای ورود غوله میخوان؟

*به دلیل دریافت مقادیری اخبار محرمانه مجلس رقص و شادی و پایکوبی و عروسی در اقصی نقاط مریمی بر پاست دیدنی :دی

*تنوع: هدفن – 12 شب به بعد

سفر به ماورا

maryami-myself — Fri, 01 Jan 2010 06:15:18 GMT

*من یه جوریم که توضیحش یک مقدار سخته.. این خصیصه تقریباً ارثیه.. مثلاً دخترخالهم وقتی قرار باشه اتفاق بدی بیفته، حتماً از قبل میدونه.. خوابهای عجیبی میبینه و شدیداً حالش بد میشه.

مامانم هم همینطور.. خوراکش رویای صادقهس.. اینطوری نه که.. مثلاً فلان مرحوم مغفور میاد به خوابش بهش میگه برو بنه زنم بگو چرا فلان روز رفت سر فلان کمد، وصیتنامهی من رو – با شرح رنگی – پاره کرد ریخت فلان جا؟ من راضی نیستم ازش.. یا یه خوابی میبینه که معنیش اینه که فلانی دربارهی فلان موضوع – که مامانم کاملاً ازش بیخبر بوده – نذری کرده که باید انجام بده..

حالا تقریباً یک ساله آنتن من هم داره فول میشه هی! اولش با خوابهای سریالی موضوعی شروع شد. ماجرایی بود که دربارهی غلط بودنش مدام برام هشدار میومد! تذکر پشت تذکر.. وقتی توجیه شدم، خوابها هم تموم شدن.. چند وقت بعد، یه جریان دیگه سر دعا کردنهای من پیش اومد. من آدم خیلی مذهبیای نیستم اما از بچگی دعا خوندن رو دوست داشتم خیلی. خیلی خوشم میومد بدونم کاربرد کدوم آیه و کدوم سوره برای چه موقعیتیه.. از این چیزا.. چند بار به یکی از دوستام قول دادم برای فلان مشکلات بزرگی که داشت، دعا بخونم.. بعد چون واقعاً از ته دل کمک میخواستم، مشکلاتش یه جورای عجیب و غریبی حل شد.. یعنی خودش هم خیلی تلاش کردا اما دعا کاتالیزور ه کلاً.. چند بار هم توی موقعیت، فقط "خواستم" و ظرف چند دقیقه کار ش انجام شد.. نمیگم همیشه هر دعایی بگم انجام میشهها ولی بهم ثابت شده چطوری با چند خط آنتن! چقدر کار م راه میفته.. این وصل شدن به انرژی کیهانی، خدا یا هر چی اسمش هست برام بینهایت جالب و عزیز ه..

حالا اتفاق دیگهای افتاده. الان 2 دفعهس میتونم با سارا – اون دوستم که آبان ماه فوت شد – خیلی سریع ارتباط برقرار کنم. دفعهی اولش زمانی بود که چند روز از فوتش میگذشت و من خیلی غمگین بودم.. ازش خواستم بیاد ببینمش.. معمولاً آدما وقتی تازه به جهان دیگه رفتهن، اجازه ندارن به خواب کسی بیان تا چند وقت.. اما سارا اومد.. از شدت غم و هیجان، گیج شده بودم کاملاً. باهام حرفی نزد.. فقط نگاهم میکرد و لبخند میزد.. دلم آروم شد.. که حالش خوبه..

دو شب پیش، وقتی داشتم کتابا رو توی کتابخونه میچیدم، آلبوم عکسای دبیرستانم رو پیدا کردم. تندتند ورق میزدم تا برسم به عکس سارا.. یادم افتاد که دفعهی اولی که خوابش رو دیدم، بهم فهمونده بود – حرف که نمیزدیم – که اون موقعها من خیلی کم باهاش حرف میزدم. انگار دلش میخواسته صمیمیتر باشیم.. خب ما زیاد صمیمی نبودیم..

اون شب خیلی غصهم گرفته بود.. ازش خواستم بیاد ببینمش اگه میتونه.. اومد.. خیلی تمیز و مرتب و سرحال.. خندون و ساکت.. من و یکی دیگه از دوستام دیدیمش – توی خواب دوستم رو میشناختم اما الان نمیدونم کی بود. شاید مهدیه بود. شک دارم – یهو یادمون چه اتفاقی افتاده. تندتند سوال میکردیم ازش: سارا حالت خوبه؟ کجایی؟ تو اونجا چه کار میکنی؟ راحتی اونجا؟ چطوریه؟

هیچی نمیگفت.. نگاه و لبخند فقط.. دلم براش تنگ شده بود.. دستام رو گذاشتم روی گونههاش.. به چشمام نگاه میکرد. راضی و آروم بود اما فهمیدم نباید انقدر سوال کنم چون اجازه نداره برام چیزی تعریف کنه.. دوستم گفت سارا میای بریم یه جا بشینیم حرف بزنیم؟ گفتم نه، سارا باید بره. منتظرشن..

دلم میخواد اینا رو به مامانش بگم اما اصلاً به اعصابم مسلط نیستم. اشکم درمیاد. اون بنده خدا هم مسلماً بدتر از منه.. نمیدونم بهش بگم یا نه..

موضوع: یک روز کاری مثلاَ

maryami-myself — Thu, 31 Dec 2009 08:15:18 GMT

*اینجا همه جیم هستند و مریمی مانده است و حوضش و اینترنت پرسرعت بیصاحاب و سردرد و حوصلهای که سر رفته است و هی یاد ایام کودکی میکند و برای خودش فلسفه میبافد و تز میدهد و الکی خوشی را پیشه کرده اساسی و روزی 40 دفعه با منصوره تلفنی / اساماسی صحبت میکند و اینها را اینجا مینویسد که حال سپیده را گرفته باشد یک جورهایی :دی

اگه شانس داشتم که..

maryami-myself — Wed, 30 Dec 2009 06:39:18 GMT

*قهوهای جان! ایراد از کد کامنتینگ من بود نه بلاگفای بینوا :دی درستش کردم. مرسی که گفتی..

*اصولاٌ به من بدبخت خوشی نیومده.. حوصلهی توضیح دادنش رو ندارم. راستش علاقهای هم ندارم. همینقدر بگم که اگه راهی بود، حتماً همه چیز رو رها میکردم میرفتم.. کی قراره خوب زندگی کنم پس؟ )-: تمام دیشب رو هم گریه کردم. الان سر م خیلی درد میکنه، پشتم گرفته و از معدهدرد عصبی شدهم.. آدم هیچی نداشته باشه اما آروم باشه، دلش خوش باشه..

کتابخونهی چوبی خوشگل مریمی

maryami-myself — Tue, 29 Dec 2009 07:19:41 GMT

*آقای همکار اواخواهر از فرط خوشی میشینه بلندبلند جوک میخونه از نت، آقای همکار قلنبه هم هرهر میخنده، بعد در اسرع وقت تلفن میزنه به دوستاش، برای اونا هم تعریف میکنه.. البته به فجیعترین شکل ممکن :دی

*دیشب کتابخونهی چوبی خوشگلی رو که سفارش داده بودیم، برام آوردن. تا الان 2 قفسهش رو فتح کردم و تو ش رو کامل کتاب چیدم (-: فردا میان کارای تکمیلیش رو انجام میدن – یه کم کار داره – بعد یه قفسهی دیگهش هم مال من میشه. آدم وقتی توی کمد و کشو رو کتاب میذاره، فکر میکنه چقدر کتاب خریده! اما وقتی عین آدم میچیندشون توی کتابخونه، میفهمه واسه پز دادن هم که شده، باید بری 30-20 کیلو کتاب بخری دوباره :دی

مادر شوهر

maryami-myself — Mon, 28 Dec 2009 07:19:18 GMT

*آقای دوست اومد، خسته و داغون و ایفتیضاح.

میگم چرا اینطوری شدی تو؟

میگه هیچی.. من خوبم. فقط یادم رفت ناهار بخورم.. یعنی وقت نشد.. بعد الان که فکر میکنم، میبینم صبحونه هم نخوردم راستش – حالا دونه دونه میگفت از ترس من – بعد یه کم هم حرص خوردم واقعیتش.. یه دفعه هم به خودم اومدم دیدم از صبح یه سره نشستهم پای کامپیوتر تا همین نیم ساعت پیش.. وای مریمی من حالم خیلی بد ه )-:

دیگه چقدر منتش رو کشیدم تا راضی شد چیزی بخوره بماند. میترسید حالش بدتر بشه اما وقتی خوب شد، یه کتک هم رو ش خورد که دفعهی دیگه انقدر دق نده من رو.

بیا! اون همه زحمت بکش بچه بزرگ کن، بعد بره از دختر مردم کتک بخوره، کلی هم کیف کنه..

من حیف شدم واقعا

maryami-myself — Sun, 27 Dec 2009 06:37:18 GMT

*خرس قهوه‌ای تولد ت خیلی مبارک..

پ.ن: من هر سال به جای ۶ آذر‌، ۱۶ آذر با خوشحالی به قهوه‌ای تبریک می‌گفتم تولد ش رو و اون هم اصلاً به رو ش نمیاورد و تشکر می‌کرد و خنده و اینا.. بعد می‌دیدم هر چی خاطره از تولد ش میگه، همه‌ش افعال ماضی!!! به کار می‌بره. آخر سر هم می‌گفت که تولد ش ۱۰ روز پیش بوده :دی

امسال دیگه خودم رو کشتم که بدون یادداشت و ریماندر خودم یادم بمونه.. خدا می‌دونه به جاش این، چی رو قراره یادم بره :دی

*من حیف و حروم شدم واقعاً :پی ۲ روز پیش روی کامپیوتر م دیکشنری نصب کردم. الان رفتم یه کلمه - مثلاً Love - رو کامل بخونم یعنی با کل کلمات مربوط بهش و توضیح و اینا.. بعد دیدم تلفظ هیچ‌کدوم رو نمیگه. هی اینور اونور زدم‌ش دیدم ظاهراً همه‌چیز درست‌ه اما نمی‌خوند معنی‌ها.. گفتم خب شاید سیستم ایرادی داره نه نرم‌افزار..

یه فایل تصویری باز کردم، اون هم صدا نداشت..
یادم بود که تا دیروز درست بود.. هی فکر کردم، هی فکر کردم، آخر سر دیدم به اسپیکر، هدفن وصل‌ه :دی

یاد اون روز بخیر که پای تلفن ۴ ساعت با آقای دوست، همه‌ی سیستم رو چک کردیم.. آخر سر گفت مریمی؟ ببخشید این رو میگما ولی میشه چک کنی ببینی اسپیکر به کِیس وصل‌ه یا نه؟ :دی

خب چی‌ه؟ یه ذره سیم‌ش کشیده شده بود فقط که (-؛

*فکر می‌کنم غذای نذری خوردن هم سعادت میخواد.. نذری فقط مال فقیرا نیست. خیلیا هستن که کلی توی صف وایمیسن فقط برای اینکه یه کم از اون غذای متبرک نصیب‌شون بشه.. حکمت‌ش چی‌ه رو نمی‌دونم اما دیده‌م که این غذاها شفا میدن و محال‌ه براشون نذر کنی و دست خالی برگردی..

حتی نمیخواد بگی چقدر و چطوری کمک می‌کنی.. یا حتی برای کدوم هیات و مسجد و تکیه.. فقط نیت کنین برای عزاداری امام حسین.. همین کافی‌ه..