*تهران خیــــــــــــلی شلوغ و کثیف شده؛ تقریباً غیر قابل تحمل‌ شده دیگه.. تازگیا باید زودتر از خونه برم بیرون چون حتی اگه خوب برسم مترو، باز هم باید حداقل ۴-۳ قطار رد بشه تا ۲ سانتی‌متر مربع جا باشه آدم بتونه سوار بشه.

اونجا هم که ماشالا. همیشه یه نفر از خود راضی پیدا میشه که احساس می‌کنه داره با هواپیمای اختصاصی‌ش میره سر کار. هی غر و لند و نق که به من تکیه ندیدن، هل‌م ندیدن، عقب وایسین! بعد هی کل و کشتی تا وقتی پیاده شن.

حالا فکر کن بعد این همه هول و ولا برای سوار رسیدن و جا شدن و غیره وقتی پیاده میشم ریخت‌م دیدنی‌ه! لباس آدم چروک میشه خب )-: دو ساعت باید وایسم لباسام رو مرتب کنم و موهام رو صاف و صوف کنم و کفشام رو که خاکی شده پاک کنم - بعضاً مردم لگد هم می‌زنن که در اون صورت باید شلوار م رو هم پاک کنم - که چی؟ ۲ دقیقه توی قطار مترو بودم!!! فقط مونده‌م با این همه شلوغی و گرونی و آلودگی و این حرفا چرا خیلی از شهرستانیا اصرار دارن که بمونن تهران؟

والا من خودم تمام عمرم رو تهران زندگی کرده‌م و سکوت و خلوتی و آرامش شهرستانا اذیت‌م می‌کنه! خیلی سخت‌م میشه که بعدازظهرها ملت میرن استراحت و شب زود تعطیل می‌کنن. عادت کرده‌م در تمام شبانه روز امکان بیرون رفتن داشته باشم یا اگه بخوام خرید کنم و یهو چیزی یادم بیفته، دیروقت هم می‌تونم برم بخرم یا بریم بیرون و ساعت ۱ صبح برگردیم وگرنه حتماً می‌رفتم جایی زندگی می‌کردم که ارزون‌تر و تمیزتر و آروم‌تر باشه.

اینجور موقع‌ها همیشه یاد حرف مریم میفتم که می‌گفت شما توی تهران زندگی ندارین اصلاً. همه‌ش بدوبدو و استرس و اعصاب داغون و آلودگی.. خودش هم به محض تموم شدن درس‌ش برگشت شهرشون. کار خیلی خوبی کرد (-: